Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Ο καπετάνιος Τσίπρας και οι ατίθασοι ναύτες του

Γράφει ο Γιάννης Πήλιουρας

Μια Κυβέρνηση όταν αναλαμβάνει την εξουσία αναπτύσσει μια στρατηγική για τη διαχείριση της εξουσίας και εφαρμόζει το πρόγραμμά της, επιλύοντας παράλληλα προβλήματα. Στην εποχή της μεγαλύτερης κρίσης που βίωσε το ελληνικό κράτος τον 21ο αιώνα, η κυβέρνηση Τσίπρα κλήθηκε να αναλάβει το δύσκολο βάρος μιας διαπραγμάτευσης μετά από μια θυελλώδη προεκλογική περίοδο. Εκατό μέρες μετά καλούμαστε να δούμε τι έχει γίνει και τι δεν έγινε σωστά για την μετέπειτα πορεία. Τα χαρακτηριστικά του νέου Πρωθυπουργού έγιναν άμεσα κατανοητά και ευδιάκριτα: Νέος σε ηλικία, αδέσμευτος με συμβολικό στυλιστικό διαχωρισμό του από την γραβάτα, Αριστερός. 

Το επιτελείο του, οι άνθρωποι που τον συνοδεύουν και τον εκπροσωπούν διατηρούν παρόμοια χαρακτηριστικά δίνοντας την αίσθηση ότι κάτι νέο γεννιέται στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Τα μαύρα μαλλιά αντικαθιστούν τις καράφλες και τα άσπρα μαλλιά. Η επιλογή του Βαρουφάκη ως του μαέστρου της οικονομικής πολιτικής δεν ήταν τυχαία. Με τη συμπεριφορά του και τον εκκεντρικό του χαρακτήρα έδωσε τροφή σε όλα τα ΜΜΕ της Ευρώπης. Έγινε σταρ! Πέτυχε να γοητεύσει τους Έλληνες και να γίνει μισητός στους συνομιλητές του στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. 

 Οι κινήσεις συμβολικού χαρακτήρα συνεχίζονται με μικρές ειδήσεις. Κύριο πρόσωπο αυτών των ειδήσεων ο Πρωθυπουργός. Μεταβαίνει στο εξωτερικό στην οικονομική θέση, δεν δέχεται να πληρώνει το κράτος τα ταξίδια του, προσφέρει το πρωθυπουργικό αεροσκάφος σε αρρώστους που ταξιδεύουν για επέμβαση στο εξωτερικό. Παράλληλα, ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το εσωτερικό μέτωπο των αντιπάλων του επενδύοντας σε κινήσεις στρατηγικού αιφνιδιασμού: Επιλέγει τον Προκόπη Παυλόπουλο, έναν άνθρωπο του Καραμανλή για Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενώ μεταβαίνει στη Μόσχα ως άλλος Καραμανλής για να αναβιώσει τη διπλωματία των αγωγών που εκείνος ξεκίνησε. Τα παραπάνω είναι ένα μικρό δείγμα της επιλογής του νέου Πρωθυπουργού να χτίσει ένα άλλο προφίλ σε σχέση με τους προκατόχους του. Βασισμένο στα χαρακτηριστικά του πλεονεκτήματα, ο Αλέξης Τσίπρας μελετημένα στοχεύει στην επικράτηση του ως του μοναδικού λαϊκού ηγέτη που μπορεί να εκφράζει το μέσο κοινωνικό αίσθημα. Αυτό το κρεσέντο όμως συνοδεύεται από μια κακόηχη μπάντα ακούρδιστων υπουργών. Οι ισορροπίες που κλήθηκε να δημιουργήσει ο Τσίπρας, ενδυόμενος τον άχαρο ρόλο κομματάρχη τον τραβούν ξανά πίσω στο παρελθόν. 

Τότε που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παρέμενε ένα κόμμα του 3% και συνδιαλεγόταν με ακροαριστερές καρικατούρες μιας άλλης εποχής. Στελέχη με μηδενική διαχειριστική ικανότητα και παλαιοκομμουνιστικές αντιλήψεις, δημιουργούν συνεχώς γεγονότα που καταλήγουν να πληγώνουν την κυβερνητική παντοδυναμία. Αν μετρήσουμε τα μέτωπα που άνοιξαν το τελευταίο διάστημα διαπιστώνουμε μια ευρύτατη αντίθεση. 

Την ώρα που παρουσιάζεται μια εικόνα ενός αγωνιστή πρωθυπουργού, πιο ανθρώπινου, που εκφράζει το αίσθημα του λαού που ζητά δικαιοσύνη και όχι άλλα Μνημόνια, εμφανίζονται διάφοροι υπουργοί που με δηλώσεις και πράξεις ακυρώνουν την προσπάθεια. Θέματα μετανάστευσης, ασφάλειας, εσωτερικής πολιτικής, περιβάλλοντος, ηθικής τάξεως ακόμη και αθλητισμού βρέθηκαν ταυτόχρονα στο προσκήνιο. Την ίδια ώρα, η Πρόεδρος της Βουλής, λόγω χαρακτήρα και κακής συμπεριφοράς, μπαίνει στο κάδρο, με δική της ευθύνη. Εξυπηρετώντας μια ιδιάζουσα προσωπική στρατηγική, εγκλωβίζει τον πρωθυπουργό σε κάθε συνεδρίαση, δημιουργώντας εκρηκτικό κλίμα. Κι αυτή η εικόνα μόνο καλή δεν είναι για τον Πρωθυπουργό. Είναι λοιπόν φανερό ότι πέρα από την σαφή εικόνα που θέλει να δώσει ο Πρωθυπουργός, παρατηρούμε μια βαβέλ υπουργών και βουλευτών. Όσο προχωρά η διαδικασία για την «λύση» του γόρδιου δεσμού της τωρινής διαπραγμάτευσης, τόσο μεγαλύτερη πίεση θα δέχεται το χτίσιμο εικόνας του Τσίπρα. Κι εκεί θα αναγκαστεί να «σπάσει αυγά». 

Η φθορά της κυβέρνησής του αργά ή γρήγορα θα τον φέρει στη δύσκολη θέση να επιλέξει με ποιους θα συνεχίσει και ποιους θα αφήσει να αποβιβαστούν. Η αδυναμία της αντιπολίτευσης να βρει ένα νέο αφήγημα και βηματισμό τον εξυπηρετεί για την ώρα ευεργετικά. Μένει να δούμε που θα οδηγήσει τα πράγματα.