Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Η Ελληνικότητα ως ντροπή

Γράφει ο Σπύρος Καβακόπουλος

Αναρωτιέμαι, το πρόβλημα είναι αν χρειάζονται οι χοροί και οι παρελάσεις στις εθνικές γιορτές. 

1. ή αν οι μαθητές και στη συνέχεια γονείς – παππούδες, γνωρίζουν τι έγινε στις δύο μεγάλες εθνικές μας γιορτές;;; 

2. ή αν πρέπει να επιτρέπουμε το δημόσιο σκίσιμο τη σημαία μας;... 

3. ή αν πρέπει να επιτρέπουμε την βεβήλωση των ιστορικών μας μνημείων και έργων τέχνης; 

4. ή αν πρέπει να επιτρέπουμε στα μέσα μαζικής επικοινωνίας να βεβηλώνουν και να εκπαιδεύουν τους νεοέλληνες, στην απεμπόληση του μοναδικού εν ζωή μνημείου τριών χιλιάδων χρόνων, γλώσσα και γραφή; 5. ή αν πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό, και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα και ότι η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων ήταν η αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων. 6. ή αν πρέπει, πρέπει ………;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 

Κατακλύζομαι απ’ ένα ισοπεδωτικό λαϊκισμό, που με κάνει να νοιώθω βαθιά ταπεινωμένος ως πολίτης και Έλληνας. Λυπάμαι που δεν μπορούμε να σταθούμε άξιοι να προστατέψουμε την κληρονομιά μας. Κληρονομιά που κάθε λαός υποχρεούται να κρατήσει, για την αποφυγή της παγκοσμιοποίησης - πολιτιστικής πολτοποίησης.


Διαβάζω : 

1. Παραδοσιακό γλέντι ακολούθησε μετά το πέρας της στρατιωτικής παρέλασης. 

2. Μόλις ολοκληρώθηκε η στρατιωτική παρέλαση, οι μπάντες του στρατού έπαιξαν δημοτικά τραγούδια για να χορέψει ο κόσμος. Και αναρωτιέμαι : 1. Αυτοί που τα οργάνωσαν, γνωρίζουν τι σημαίνει παραδοσιακό γλέντι και χορός στη χώρα μας; 2. Γνωρίζουν ότι η παραδοσιακή μουσική, δεν μπορεί να αποδοθεί από στρατιωτικές μπάντες, καθώς αδυνατούν να παίξουν τις Ελληνικές μουσικές κλίμακες (παίζουν σε συγκερασμένη και όχι σε φυσική κλίμακα) και ο ήχος τους είναι παντελώς ξένος προς την μουσική μας παράδοση; Μόνον ως διασκευή σε ευρωπαϊκού χρώματος ενορχήστρωση, μπορεί κάπως να αποδοθεί η παραδοσιακή μουσική, που όμως τότε, μόνο παραδοσιακή δεν είναι. 

3. Γνωρίζουν ότι τον χορευτή παραδοσιακής μουσικής, είναι αδύνατον να τον συγκινήσει και να τον ξεσηκώσει μία φιλαρμονική με ευφώνια, τρομπόνια, τούμπες, αλτικόρνα και πιατίνια; Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το ίδιο να χορεύεις ζεϊμπεκιά, με την φιλαρμονική του δήμου. Σε ποιο μέρος της χώρας μας, είδαν να παίζει φιλαρμονική και να χορεύει ο κόσμος; Γιατί ξεφτιλίζουμε την μουσική μας παράδοσή; Γιατί αυτό το κιτς, του κωμικοτραγικού ηχοχορευτικού θεάματος, όπου φουστανελάδες χορεύουν μηχανικά τον τσάμικο, στον ρυθμό της γκραν κάσας, γλεντώντας δήθεν και προσβάλλοντας στο έπακρο την Ελληνική μας ταυτότητα; 

 Αλήθεια πόσο άσχετοι και βέβηλοι με την παράδοση, είναι αυτοί που μας μιλούν γι αυτήν και πόσο δίκιο είχε ο Φώτης Κόντογλου όταν έγραφε : «Όσοι απομείναμε πιστοί στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αυτούς που θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρίς ψυχή, ένα λουλούδι χωρίς μυρουδιά.»